|
دنیای تنهایی یک بازیچه
|
هنگامی که خاطره ات را می بوسم
درمی یابم دیریست
که مرده ام
چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره تو
سرد تر می یابم....
<<<<<<<>>>>>>>
چیزی نگو قسم نخور تمام حرفات یه دروغه
کسی نگفت خودم دیدم خونه قلب تو شلوغه
چیزی نگو لیاقتت عشق مقدسم نبود
حس میکنم نبودیو بودنتم یه قصه بود
تو دیگه مردیو اینم حرف اخره
بزار عشق تو از خاطرم بره
فکر میکردم قلبت مال منه
اماانگار صد شاخه میپره
کسی نگفت بهم من خودم دیدم
اما راستشو بخوای یه چیزی نفهمیدم
وقتی تو رو از عشق خالی دیدم
بجای گریه به حالت میخندیدم
شایدم واسه اینه که دیگه بی ارزشی
واسه ی همه عروسک نمایشی
تو که میگذری ساده از اون همه عشق
لیاقت نداری دیگه با من باشی
<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>> بازیچه
گنجشك ها
اين دل سپردگان طبيعت
آنگاه كه بر شاخه هاي ترد درخت مي نشينند
درخت بارور مي شود
به ميوه هاي پرنده
و گنجشك ها
سرود سبز بهار را
با رسا ترين صدا جار مي زنند
و من مي بينم
نور كم سو و بلند خورشيد را
كه دارد از پشت ازدهام برگ ها
براي گنجشك ها دستي تكان مي دهد
مي دوني كه زيبايي راه
رفتن زير
بارون چیه ؟؟ !!! اينه كه
كسي
نمي تونه اشكاتو
ببينه !!!!!!!!!!.....
خدا حافظ
ماندن چه فایده وقتی صدای قدمهایم
دوباره وحشت را به این آبادی می اورد
سگهای این آبادی حالا به هر سیاهی پارس می کنند
ماندن چه فایده وقتی دیگر حتی یک نفر هم به قاصدک اعتماد ندارد
ماندن چه فایده وقتی دیگر خورشید هم به چشمهایت دروغ می گوید
ماندن چه فایده زیرا پرهای شاپرک عاقبت! شکستنی است!
اینجا سرد ترین سرزمین هستی است
پس خدا نگهدار....... 
بازیچه
|
تا حالا شده بخوای اشک بریزی ، گریه کنی یه عالمه اما نتونی و گلوت از زور بار بغز بخواد خفه شه ...
تا حالا شده که بخوای با تمام قدرت خدا رو فریاد بکشی و ازش کمک بخوای که رهات کنه ، به دادت برسه ... تا حالا شده که دلت بخواد یه مسافر در خونت رو بزن و تو رو از این همه چشم انتظاری در بیاره ... تا حالا شده زیر بار سنگین فاصله انقدر له بشی که دیگه حتی نتونی جیک بزنی ... تا حالا شده عشقت و ندید بگیرن و بعد هم ... بازيچه
| ||
بین من و تو فاصله است
یه در سرد آهنی
من که کلید ندارم
تو واسه چی در می زنی
این در سرد لعنتی شاید نخواد که وا بشه
قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه
بازیچه(وحید)
این ماه رو به همه ی عاشقان تسلیت میگم
عشقی که با اشکهای چشم شستشو شود !
همیشه پاکیزه و زیبا خواهد ماند
بازیچه
بيراهه رفته بودم
آن شب
دستم را گرفته بود و مي كشيد زين بعد همه عمرم را
... بيراهه خواهم رفت
هیچ وقت نمی بخشمش هیچ وقت...........بازیچه
من....تو....
ومن
تنهام.....
اين شب ها پر از ستاره ام
و همه چيز در من
لطافت آسمان دلت را فرياد می کند.
کاش هميشه باشد...
آرام
آفتابی
بارانی
طوفانی...
نگاهت که می کنم
هزاران پروانه در دلم بال می زنند،
شيرينی التهاب بودنت را
و من اوج می گيرم
تا آسمان
تا تو...
و از شوق ديدنت
فرو می ريزم باز، مثل باران
جايی روی خاک
تا شايد گلی برويد
بسان عشق...
پرواز را به من ياد نمي دهي،
پس پرهايم را نگير
بازيچه
تو نيستي که ببيني،
چگونه عطر تو در عمق ِ لحظه ها است.
چگونه عکس تو در برق ِ شيشه ها پيداست.
هنوز پنجره باز است،
تمام گنجشکان،
که در نبودن تو،
مرا به بادِ ملامت گرفته اند؛
ترا به نام صدا مي کنند!
هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج،
کنار ِ باغچه،
زير درخت ها،
لب حوض،
درون آينه پاکِ آب مي نگرند!
تو نيستي که ببيني چگونه پيچيده است،
طنين ِ شعر ِ نگاهِ تو در ترانه من،
تو نيستي که ببيني چگونه مي گردد،
نسيم ِ روح ِ تو در باغ ِ بي جوانه من
چه نيمه شب ها کز پاره هاي ابر سپيد،
به روي ِ لوح سپهر،
ترا چنانکه دلم خواسته است؛ ساخته ام
چه نيمه شب ها، وقتي که ابر بازيگر،
هزار چهره، به هر لحظه مي کند تصوير،
به چشم همزدني،
ميان ِ آن همه صورت ترا شناخته ام!
به خواب مي مانَد،
تنها به خواب مي ماند،
چراغ، آينه، ديوار، بي تو غمگينند!
تو نيستي که ببيني چگونه با ديوار،
به مهرباني ِ يک دوست، از تو مي گوييم.
تو نيستي که ببيني چگونه از ديوار،
جواب مي شنوم!
تو نيستي که ببيني چگونه دور از تو
به روي هر چه درين خانه است؛
غبار سربي ِ اندوه بال گسترده است.
تو نيستي که ببيني دل رميده من
بجز تو ياد همه چيز را رها کرده است!
غروب هاي غريب،
پرنده ساکت و غمگين،
ستاره بيمارست!
دو چشم ِ خسته من،
در اين اميد عبث،
دو شمع ِ سوخته جان ِ هميشه بيدارست...
تو نيستي که ببيني ..............
ستاره اقبال من مدتهاست که چشمک نمی زند...
به گمانم
او هم مرده است!...
بازيچه
باور کنی يا نه!
حالا ديگر همه از چشمهايم می خوانند که
عسل چشم مرده است!
شاعری چه زيبا گفت که :
خبر مرگ مرا
باتو
چه کس می گويد ؟
بی مُردم ! مُردم !
*
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ،
روی خندان تو را
کاشکی می ديدم !
شانه بالا زدنت را ؛
- بی قيد -
و تکان دادن دستت را که ؛
- مهم نيست زياد -
و تکان سر را که ؛
- عجيب ! عاقبت مُرد!
افسوس !-
کاشکی می ديدم !
*
من به خود می گويم :
« چه کسی باورکرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو
خاکستر کرد ؟؟؟»
بازیچه
من امشب از همه بیزاره بیزارم
من امشب از خودم
از تو
از این دنیا که هیچش اعتباری نیست ، بیزارم
رفیقان باده باز آرید
مرا تنهای، تنها، با حشیش و چرس بگذارید
نمی دانم چرا جغدان به روی بام من امشب نمی خوانند
دگر شومی تر از امشب چه می خواهند
نمی دانم چرا این آسمان امشب نمی بارد
نمی دانم ....
نمی دانم....
نمی دانم....
بازیچه
کاش قلبم درد پنهاهی نداشت
چهره ام هرگز پریشانی نداشت
برگهای آخر تقویم عشق
حرف یک روز بارانی نداشت
کاش می شد راه سخت عشق را
بی خطر پیمود و قربانی نداشت...
باز ثانيه هايي كه ناجوانمردند
و باز خاطره هايي كه بر نمي گردند
نشسته ام به اميدي محال تا شايد
دو چشم روشن تو از خيال برگردند
به حال و روز دل من گريستند انگار
نگاه پنجره هايي كه سخت بي دردند
بيا كه حرف دلم يك غزل پريشانيست
بيا ، مرا به جنون تو متهم كردند
دوباره كوچه تنهايي و هواي سكوت
و گامهاي غريبي كه بر نمي گردند
بازيچه
اندوه پرست
كاش چون پاييز بودم... كاش چون پاييز بودم
كاش چون پاييز خاموش وملال انگيز بودم
برگ هاي ارزوهايم يكايك زرد مي شد
افتاب ديدگانم سرد مي شد
اسمان سينه ام پردرد ميشد
ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ ميزد
اشك هايم همچون باران دامنم را رنگ ميزد
وه.... چه زيبا بوداگر پاييز بودم
وحشي وپرشور و رنگ اميزبودم
در كنارم قلب عاشق شعله ميزد
پيش رويم چهره تلخ زمستاني جوان
پشت سر منزلگه اندوه ودرد وبدگماني
كاش چون پاييز بودم
كاش چون پايز بودم...
بازیچه
وقتی که مردم
بر مزارم گریه مکن
و خاک را با اشکهایت
رنجیده خاطر مکن
بگذار باران باد بر من بگریند
اما نه
اگر گناه یا خطائی از تو سر زده است
دیگر مهم نیست
دیگه هیچ وقت نمی خام چشمام رو اذیت کنم
واکنون می خوام در آرامش بیارامم
بگذار ای دل غمگین و مرا تنها بگذار
برو شاید بازیچه ای دیگر تو را صدا می زند
...برو...
بازیچه
... و تو به هيچ نمي خنديدي
نه به آن راز عجيب
نه به آن ماهي پير
نه به آن سرو چموش
نه به آن چلچله كه مي خنيديد با خنده باد
نه به آن تكه زمين كه مي رفت از ياد،
نه به من خنديدي
نه به آن روز قشنگ
نه به آن لحظه كه من از وحشت مرگ به تو مي خنديدم
و تو به هيچ نمي خنديدي
و همين بود كه مرا می خنداند
و همين بود كه شد خاطره بودن تو
كه تو نخنديدی و من از ته دل خنديدم ..............
***
و تو رفتي و من هنوز همانجا هستم
همانجا كه دستم به جرم چيدن سيب تنها ماند
تو رفتي من هنوز هم می خندم
كه چه كودكانه به آمدنت دل بستم................
بازیچه(وحید)
زندگی زندگی قصه ی تلخی است
که از آغازش بس کــــــه
آزرده مرا چشــــــــــم
به پایان دوخـــــــــــتم
بازیچه(وحید)
گريه هاي دفتر نقاشي را
هنوز به ياد دارم
كه چگونه بي ريا گريه مي كرديم
كه چگونه به ادمها عشق مي ورزيديم
كاش دوباره مي شد گريست
كاش دوباره مي شد نقاشي كشيد
كاش نقاشي هايم را كسي نمي دزديد
كاش............
بازيچه(وحيد)
تو هيچ احساسي نداشتي
می دونی چيه من هنوز معنی دوست داشتن و نتونستم درک کنم...آخه من شنيده بودم عشق غرور نداره ...ولی چيزی که دارم می بينم غير از اين هاس...
می دونی چيه گاهی اوقات خيلی دوستت دارم اما بلافاصله به اين فکر می افتم که ...
ولی می دونی احساس می کنم ...تمام اون تحقير ها ...تمام اون رفتار ها باعث می شن ....
که من ديگه....
می دونی ديگه احتياجیبه هيچ همدمي ندارم مي خوام تنها باشم ...
ديگه قلبم برای ديدن تو نمی تپه...ديگه اشک هام نمی خوان به خاطر دوری تو جاری بشن...
می دونی ...فکر می کنم ديگه جدی جدی همه چی داره تموم ميشه...تمام اون سال های كه احساسم رو نگه داشتم الان پشيمونم همش خيال بود خيال...
هنوز نفهميدم من اشتباه کردم يا تو ...شايدم واقعا هيچ کدوممون مقصر نبوديم...
نمی دونم من خودخواهی کردم يا تو....
هميشه به اولين باری که اين احساس رو داشتم فكر مي كنم فکر می کنم...هميشه اون روز با اينکه خيلی کم بود اما پرستيدنی بود برام...می دونی ...اون موقع تو خيلی بچه بودی ...منم همينطور...ساده و کوچولو...فکر می کردم هميشه همديگه رو دوست خواهيم داشت ...ولی سخت در اشتباه بودم....
می دونی ...قلبم خيلی سرد شده...ديگه هيچ احساسی تو وجودم نمونده ...فقط می دونم اون ماره تا سيب سرخ ما رو نخوره خيالش راحت نميشه...و منو تو دست رو دست هم گذاشتيم و هيچ عکس العملی برای نجات سيبمون نمی ديم...
و اما از يه چيزی اطمينان دارم اونم اينکه من هيچ وقت نخواستم تنهات بذارم و هيچ وقت هم نامرد نبودم....
فقط فکر می کنم اون روز زير اون همه تحقير له شودم....غرورم شکسته شد...شايدم مقصر خودم بودم...نمی دونم ...ولی می دون که وقتی غرور شکسته شه ديگه هيچ چيز فايده نداره...
می دونم که ديگه هيچ وقت صداي منو نمي شنوي برا همين اينا رو برا خودم نوشتم ...
زندگی به من آموخت که چگونه گريه کنم
امّا گريه به من نياموخت که چگونه زندگی کنم
تو نيز به من آموختی که چگونه دوستت بدارم
امّا به من نياموختی که چگونه فراموشت کنم
بازیچه (وحید)
هی صدای منو می شنوی ؟!
می دونی که تمام وجود من پوشیده شده از يه مشت زخم لعنتيه؟!
و باورت ميشه که هنوز کسی به زخم های وجود من پی نبرده !
و می دونی که هيچ چيز توی اين دنيا برای من ارزش نيست؟!
آيا تو چيزی از عمق اين درد می فهمی؟!
و می دونی که همه هنگام درد چهرشون مضطرب ميشه
اما من هنوز می خندم !
بازیچه (وحید)
کاش...
کاش آسمان حرف کوير را می فهميد و اشگ خود را نثار گونه های
خشک او می کرد.
کاش واژه حقيقت آنقدر با لبها صميمی بود
که برای بيان کردنش به شهامت نيازی نبود .
کاش دلها آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پائين آمدن دستها
مستجاب می شد.
کاش شمع حقيقت محبت را
در تقلای بال و پر سوز پروانه می ديد و او را باور می کرد .
کاش مهتاب با کوچه های تاريک شب آشناتر بود .
کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد .
کاش فرياد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست.
کاش در قاموس غصه ها شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمی شد
و بالاخره...
کاش مرگ معنی عاطفه را می فهميد.!
فشرده پنجه غم آنچنان در هم گلويم را
كه دائم حبس گشته در درون سينه فريادم
بازیچه(وحید)
من در اين سرمای يخبندان چه گويم با دل سردت
من چه گويم ای زمستان با نگاه قهر پردردت
با قيام سبزه ها از خاک
با طلوع چشمه ها از سنگ
با سلام دلپذير صبح
با گريز ابر خشم آهنگ
سينه ام را باز خواهم کرد
همره بال پرستوها
عطر پنهان مانده انديشه هايم را
باز در پرواز خواهم کرد
گر بهار آيد
گر بهار آرزو روزی به بار آيد
اين زمينهای سراسر لوت
باغ خواهد شد
سينه اين تپه های سنگ
از لهيب لاله ها پرداغ خواهد شد.
بازيچه(وحيد)
سر انجام باورت می کنند، باید این کوچه نشینان ساده بدانند که جرم باد
ربودن بافه های رویا نبوده است.
گریه نکن " مادر" ، راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است...
دوباره اردیبهشت به دیدنت می آیم...
خبر تازه ای ندارم، فقط چند صباح پیشتر دو سه سایه که از کوچه ی